Bir zamanlar diye başlanan hikayelere çarpıyorum, soğuk ve umursamaz anıların ördüğü penceresiz ve renksiz duvarlara hapsoluyorum.. Yine çok yorgunum, sabah değil de günün son saatleri gibi sanki, dilimde sonu yazılmamış hikayemizin mürekkep tadı var.. Ağır ve acı..Deneyip deneyip vazgeçtiğim, yaşananları yaşamamış gibi davrandığım bir gün daha, ne yapacağımı bilmeden yalınayak dolaşıyorum.. Bir şeylerin etrafımda döndüğünü sanıyorum, umut bağlıyorum, tutmaya çalışıyorum, yeni bir şeyler yapmak kendime yeni anlamalar katmak istiyorum..
PS: Yüzümün her düştüğü aynaya ifade veriyor gözlerim, gözlem altında kelimelerim sökülüp alınıyor dilimden..
Sessizlikteyim..








