<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener("load", function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <iframe src="http://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID=30959787&amp;blogName=Suyla+ya%C5%9Fam+%3A%29&amp;publishMode=PUBLISH_MODE_BLOGSPOT&amp;navbarType=SILVER&amp;layoutType=CLASSIC&amp;searchRoot=http%3A%2F%2Fazzazzil.blogspot.com%2Fsearch&amp;blogLocale=tr_TR&amp;homepageUrl=http%3A%2F%2Fazzazzil.blogspot.com%2F" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" frameborder="0" height="30px" width="100%" id="navbar-iframe" allowtransparency="true" title="Blogger Navigation and Search"></iframe> <div></div>
Zor Ama Gel Yine de..
Hatayı yapan kişi insana ne kadar yakınsa, yapması o kadar zorlaşan eylem.. Sıradan bir insanın yaptıkları kısa sürede affedilebiliyor evet ama en yakın arkadaşların yaptıkları.. Veya bir şekilde en son affedilenler onlar oluyor.. Ama ne yazık ki çok sevdiğiniz bir insan sizi bir türlü bağışlayamadığında 'demek ki çok seviyormuş beni, evet evet' diyip mutlu olamıyorsunuz, zaten polyanna bile bir dostun sizi affedememesi kadar acı bir olayın güzel bir yanı olduğunu söylemeyecektir kanımca.. Evet...

PS: Sen hele bi gel de..
 
posted by Gökçe at 12:13 PM | Permalink | 0 comments
Vikvik
Ve aşk esir alır seninle tüm benliğimi..
 
posted by Gökçe at 12:21 PM | Permalink | 2 comments
?!'+&/(=/_?)...
"Seni özledim.. Kim olduğunu, ellerini, gece yanına kıvrılıp uyumanın nasıl bir şey olduğunu özledim.. Dudaklarını özledim sonra.. Sabah beni nasıl uyandıracağını özledim.. En güzel hangi yemeği yaptığını, en çok neye sinirlendiğini özledim.. Yatağın hangi tarafında yatmayı sevdiğini özledim..

Beni nasıl özleyeceğini, seni nasıl özlediğimi özledim.. Senin "kim" olmandan bıktım..

PS: Gel artık.. Buraları özledim.... "
 
posted by Gökçe at 1:14 PM | Permalink | 1 comments
02.04.2008
Gece kuşları kan çığlıkları atarken, ben her saat başı ruhumdan parçalar koparıyordum..
Bedenime bıçaklar saplanıyordu, ben hissetmiyordum..
Beyaz siyaha dönüyordu her vuruşta, ben görmüyordum..
Ellerim kanıyordu, ben bilmiyordum..
Bir yerlerde mevsim güze dönüyordu, ben istemiyordum..
Yağmurlar yağıyordu, ben ıslanmıyordum..
Bacaklarım vardı, ben koşmuyordum..
Bu sabah dün oluyordu, ben gözümü açmıyordum..
Bitti diyorlardı, ben bileklerimi kesiyordum..

PS: Özledim seni ya ne çare..
 
posted by Gökçe at 12:51 PM | Permalink | 1 comments