♦ ♠ ♥ ♣

Hızlıca yavaşlamam gerektiğini durduğumda anladım. Kaza süsü verdim kalp çarpıntıma, ölüyorum. Unutmak istedim. Bütün bildiklerimi unutmak istedim ama nafile, tüm bildiklerimi unutsam bile ne unuttuğumu biliyor olacağım. Çaresi yok bunun. Sadece nefes almalıyım biraz. Şimdi her şey daha güzel değil elbette. Zaten hiçbir zaman hiçbir şey daha güzel olamazdı. Bunun farkında olmak fark yaratmaya sebep olabilirdi belki, ama farklı farkındalıklar fark yaratmaktan ziyade insanı aptal gibi göstermekten başka bir şeye yaramıyordu.

Ölümüne seviyorum bazısını. Ölümüne dövüşüyorum çoğu zaman. Ölümüne sevişiyorum bazen. Ölümüne öldürüyorum hak edeni. Ölümüne yaşıyorum her zaman. İçimde dinlenmeyi bekleyen yorgun bir ruh var. Ve ben onun gözlerinin içinde can çekişen beni izlerken, sessizce vedalaştım kendimle..

PS: Avucumda bir tutam kızıl saçla...